دیوان حافظ/هاتفی از گوشه میخانه دوش

۲۸۴  هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش گفت ببخشند گنه می بنوش  ۲۸۴
  لطف الهی بکند کار خویش مژدهٔ رحمت برساند سروش  
  این خرد خام بمیخانه بر تا می لعل آوردش خون بجوش  
  گر چه وصالش نه بکوشش دهند هر قدر ای دل که توانی بکوش  
  لطف خدا بیشتر از جرم ماست نکتهٔ سربسته چه دانی خموش  
  گوش من و حلقهٔ گیسوی یار روی من و خاک در می فروش  
  رندی حافظ نه گناهیست صعب با کرم پادشه عیب پوش  
  داور دین شاه شجاع آنکه کرد روح قدس حلقهٔ امرش بگوش  
  ای ملک العرش مرادش بده  
  وز خطر چشم بدش دار گوش