خواجوی کرمانی (غزلیات)/همچو بالات بگویم سخنی راست ترا

خواجوی کرمانی (غزلیات) از خواجوی کرمانی
(همچو بالات بگویم سخنی راست ترا)
  همچو بالات بگویم سخنی راست ترا راستی را چه بلاییست که بالاست ترا  
  تا چه دیدست ز من دیده که هردم گوید کاین همه آب رخ از رهگذر ماست ترا  
  ایکه بر گوشه‌ی چشمم زده‌ئی خیمه ز موج مشو ایمن که وطن بر لب دریاست ترا  
  پیش لعلت که از او آب گهر میریزد وصف لل نتوان کرد که لالاست ترا  
  این چه سحرست که در چشم خوشت میبینم وین چه شورست که در لعل شکر خاست ترا  
  دل دیوانه چه جاییست که باشد جایت بر سر و چشمم اگر جای کنی جاست ترا  
  جان بخواه از من بیدل که روانت بدهم بجز از جان ز من آخر چه تمناست ترا  
  ایدل ار راستی از زلف سیاهش طلبی همه گویند مگر علت سوداست ترا  
  در رخ شمعی خواجو چو نظر کرد طبیب گفت شد روشنم این لحظه که صفر است ترا