رباعیات خیام (تصحیح فروغی و غنی)/چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

۲

  چون عهده نمی‌شود کسی فردا را حالی خوش دار این دل پُر سودا را  
  می نوش بماهتاب ای ماه که ماه بسیار بِتابَد و نیابَد ما را  


رباعی ۲– یکی از خصایص خیّام ذوق و عشقی است که بمناظر زیبا و صفای طبیعت دارد از قبیل مهتاب و سبزه و گُل و خزان هرچند شأن شاعر این است ولیکن در خیّام بخوبی ظاهر و پیداست که این سخن‌ها را برای شاعری و لفّاظی نگفته و بحقیقت مناظر زیبا را دوست داشته است و یک سبب بزرگ تحسّر او از گذران بودن عمر و تأسّفش بر مرگ از اینست که از تمتّع از این نعمت باز داشته میشود و این شعر شیخ سعدی نیز با مضمون این رباعی موافق است که میفرماید:

  بِتابَد بسی ماه و پروین و هور که سر برنداری ز بالین گور  

در این صفت هم خواجه حافظ با خیّام شریک و ذوق طبیعیش سرشار است.