کلیات سعدی/بوستان/باب نهم/کهن سالی آمد به نزد طبیب

حکایت

  کهن سالی[۱] آمد بنزد طبیب ز نالیدنش تا بمردن قریب  
  که دستم برگ برنه ای نیکرای که پایم همی بر نیاید ز جای  
  بدان ماند این قامت خفته‌ام که گوئی بگل در فرو رفته‌ام  
  برو[۲] گفت دست از جهان درگسل که پایت قیامت برآید ز گل  
  نشاط جوانی ز پیران مجوی که آب روان باز ناید بجوی  
  اگر در جوانی زدی دست و پای در ایام پیری بهش باش و رای  
  چو دوران عمر از چهل درگذشت مزن دست و پا کآبت از سر گذشت  
  نشاط از من آنگه رمیدن گرفت که شامم سپیده دمیدن گرفت  
  بباید هوس کردن از سر بدر که دور هوسبازی آمد بسر  
  بسبزه[۳] کجا تازه گردد دلم که سبزه[۳] بخواهد دمید از گلم  
  تفرج کنان در هوا و هوس گذشتیم بر[۴] خاک بسیار کس  
  کسانی که دیگر بغیب اندرند بیایند و بر خاک ما بگذرند  
  دریغا که فصل[۵] جوانی برفت بلهو و لعب زندگانی برفت  
  دریغا چنان روح پرور زمان که بگذشت بر ما چو برق یمان  
  ز سودای آن پوشم و این خورم نپرداختم تا غم دین خورم  
  دریغا که مشغول باطل شدیم ز حق دور[۶] ماندیم و غافل شدیم  
  چو خوش گفت با کودک آموزگار که کاری نکردیم و شد روزگار  

***


  1. پیری.
  2. بدو.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ سبزی.
  4. در.
  5. دور.
  6. باز.