کلیات سعدی/غزلیات/از این تعلق بیهوده تا به من چه رسد

۱۹۰– ب

  ازین تعلق بیهوده تا بمن چه رسد وز آنکه خون دلم ریخت تا بتن چه رسد  
  بگرد پای سمندش نمیرسد مشتاق که دستبوس کند، تا بدان دهن چه رسد  
  همه خطای[۱] منست اینکه میرود بر من ز دست خویشتنم تا بخویشتن چه رسد  
  بیا که گر بگریبان جان رسد دستم ز شوق پاره کنم، تا به پیرهن چه رسد  
  که دید رنگ بهاری برنگ رخسارت؟ که آب[۲] گل ببرد تا بیاسمن چه رسد  
  رقیب کیست؟ که در ماجرای خلوت ما فرشته ره نبرد تا باهرمن چه رسد  
  ز هر نبات که حسنی و منظری دارد بسرو قامت آن نازنین بدن چه رسد  
  چو خسرو از لب شیرین نمی‌برد مقصود قیاس[۳] کن که بفرهاد کوهکن چه رسد  
  زکوة لعل لبت را بسی طلبکارند میان اینهمه خواهندگان بمن چه رسد  
  رسید نالهٔ سعدی بهرکه در آفاق و گر عبیر نسوزد بانجمن چه رسد  


  1. جفای.
  2. رنگ.
  3. نگاه.