کلیات سعدی/غزلیات/خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیی

۴۹۹ – خ

  خرم آنروز[۱] که چون گل بچمن بازآئی یا ببستان[۲] بدر حجرهٔ من بازآئی  
  گلبن عیش من آنروز شکفتن گیرد که تو چون سرو خرامان بچمن بازآئی  
  شمع من، روز نیامد که شبم بفروزی؟ جان من، وقت نیامد که بتن بازآئی؟  
  آب تلخست مدامم چو صراحی در حلق تا تو یکروز چو ساغر بدهن بازآئی  
  کی بدیدار من ای مهرگسل برخیزی؟ کی بگفتار من ای عهدشکن بازآئی  
  مرغ سیر آمدهٔ از قفس صحبت و من دام زاری بنهم بو که بمن بازآئی[۳]  
  من خود آن بخت ندارم که بتو پیوندم نه تو[۴] آن لطف نداری که بمن بازآئی  
  سعدی آن دیو نباشد که بافسون برود هیچت افتد که چو مردم بسخن بازآئی؟  


  1. لحظه.
  2. چو یاران.
  3. این بیت و بیت پیش تنها در یک نسخهٔ قدیم است.
  4. تو خود.