کلیات سعدی/غزلیات/پای سرو بوستانی در گلست

۷۲– ط

  پای سرو بوستانی در گلست سرو ما را پای معنی در دلست  
  هر که چشمش بر چنانروی اوفتاد طالعش میمون و فالش[۱] مقبلست  
  نیکخواهانم نصیحت میکنند خشت بر دریا زدن بیحاصلست  
  ای برادر ما بگرداب اندریم وانکه شنعت میزند بر ساحلست  
  شوق را بر صبر قوّت غالبست عقلرا با عشق دعوی باطلست  
  نسبت عاشق بغفلت میکنند وآنکه معشوقی ندارد غافلست  
  دیده باشی تشنه مستعجل بآب؟ جان بجانان همچنان مستعجلست  
  بذل جاه و مال و ترک نام و ننگ در طریق عشق اوّل منزلست  
  گر بمیرد طالبی در بند دوست سهل باشد، زندگانی مشکلست  
  عاشقی میگفت و خوش خوش میگریست جان بیاساید که جانان قاتلست  
  سعدیا نزدیک رای عاشقان خلق مجنونند و مجنون عاقلست  


  1. بختش.