کلیات سعدی/غزلیات/آن را که غمی چون غم من نیست چه داند

۲۱۷– ق

  آنرا که غمی چون غم من نیست چه داند کز شوق[۱] توام دیده چه شب میگذراند؟  
  وقتست اگر از پای درآیم که همه عمر باری نکشیدم که بهجران تو ماند  
  سوز دل یعقوب ستمدیده ز من پرس کاندوه دل سوختگان[۲] سوخته داند  
  دیوانه گرش پند دهی کار نبندد ور بند نهی سلسله در هم گسلاند  
  ما بیتو بدل برنزدیم آب صبوری در آتش سوزنده صبوری که تواند؟  
  هر گه که بسوزد جگرم دیده بگرید وین گریه نه آبیست که آتش بنشاند  
  سلطان خیالت شبی آرام نگیرد تا بر سر صبر من مسکین ندواند[۳]  
  شیرین ننماید بدهانش شکر وصل آنرا که فلک زهر جدائی نچشاند  
  گر بار دگر دامن کامی بکف آرم تا زنده‌ام از چنگ منش کس نرهاند  
  ترسم که نمانم من ازین رنج[۴] دریغا کاندر دل من حسرت روی تو بماند  
  قاصد رود از پارس بکشتی بخراسان گر چشم من اندر عقبش سیل براند  
  فریاد که گر جور فراق تو نویسم فریاد برآید ز دل هر که بخواند  
  شرح غم هجران تو هم با تو توان گفت پیداست که قاصد چه بسمع تو رساند؟  
  زنهار که خون میچکد از گفتهٔ سعدی هرک این همه نشتر بخورد خون بچکاند  


  1. کز درد.
  2. کاحوال دل سوخته هم.
  3. در بعضی نسخه‌ها این بیت نیست.
  4. درد.