کلیات سعدی/غزلیات/زینهار از دهان خندانش

۳۳۰– ط

  زینهار از دهان خندانش وآتش لعل و آب دندانش[۱]  
  مگر آن دایه کاین صنم پرورد شهد بودست شیر پستانش  
  باغبان گر ببیند این رفتار سرو بیرون کند ز بستانش  
  ور چنین حور در بهشت آید همه خادم شوند غلمانش  
  چاهی اندر ره مسلمانان نیست الّا چه زنخدانش  
  چند خواهی چو من برین لب چاه[۲] متعطش بر آب حیوانش؟  
  شاید این روی اگر سبیل کند بر تماشاکنان حیرانش  
  ساربانا جمال کعبه کجاست که بمردیم در بیابانش  
  بسکه در خاک میطپند چو گوی[۳] از خم زلف همچو چوگانش  
  لاجرم عقل منهزم شد و صبر که نبودند مرد میدانش  
  ما دگر بیتو صبر نتوانیم که همین بود حد امکانش  
  از ملامت چه غم خورد سعدی؟ مرده از نیشتر مترسانش  


  1. که چه شیرین لبست و دندانش.
  2. چند خواهم نشست بر لب چاه.
  3. می‌طپد چون گوی.