کلیات سعدی/غزلیات/مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

۳۴۶– ط، م

  مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل که احتمال ندارم ز دوستان ورقی گل  
  خبر برید ببلبل که عهد میشکند گل تو نیز اگر بتوانی ببند بار تحوّل  
  اما اُخالص وُدی الم اراعک جهدی فکیف تَنقض عَهدی و فیم تَهجرنی؟ قُل  
  اگر چه مالک رقی و پادشاه بحقی همت حلال نباشد ز خون بنده تغافل  
  مَن المبلغُ[۱] عَنی اِلی مُعذب قلبی اِذا جرحتَ فؤادی بسیف لحظک فاقتل  
  تو آن کمند نداری که من خلاص بیابم اسیر ماندم و درمان تحملست و تذلّل  
  لَا وضحن بسرّی و لو تهتک ستری اِذالاحبة ترضی دع اللوائم تعذل  
  وفا و عهد مودت میان اهل ارادت نه چون بقای[۲] شکوفست و عشقبازی بلبل  
  تمیل بین یدینا و لا تمیل الینا لقد شددت علینا الام تعقد؟ فاحلل  
  مرا که چشم ارادت بروی و موی تو باشد دلیل صدق نباشد نظر بلاله و سنبل  
  فتات[۳] شعرک مسک ان[۴] اتخذت عبیرا و حشو ثوبک ورد و طیب فیک[۵] قرنفل  
  تو خود تامل سعدی نمیکنی که ببینی که هیچ بار ندیدت که سیر شد ز تأمل  


  1. فمن یبلغ.
  2. وفای.
  3. فداک.
  4. اذ.
  5. وفبک شم.