کلیات سعدی/غزلیات/خوشا و خرما وقت حبیبان

۴۴۸ – ط

  خوشا و خرّما وقت حبیبان ببوی صبح و بانگ عندلیبان  
  خوش آنساعت نشیند دوست با دوست که ساکن گردد آشوب رقیبان  
  دو تن در جامهٔ چون پسته در پوست برآورده دو سر از یک گریبان  
  سزای دشمنان این بس که بینند حبیبان روی در روی حبیبان  
  نصیب از عمر دنیا نقد وقتست مباش ای هوشمند از بی نصیبان  
  چو دانی کز تو چوپانی نیاید رها کن گوسفندان را بذیبان  
  من این رندان و مستان دوست دارم خلاف پارسایان و خطیبان  
  بهل تا در حق من هر چه خواهند بگویند آشنایان و غریبان  
  لب شیرین لبان را خصلتی هست که غارت میکند هوش[۱] لبیبان  
  نشستم با جوانمردان اوباش بشستم هر چه خواندم بر ادیبان  
  که میداند دوای درد سعدی؟ که رنجورند ازین علت طبیبان  


  1. لب.